نویز در برابر نویز #۶

تک‌چرخ، دوئت بهروز فراهانی و حسام کاردان، شب را با یک ساعت موسیقی الکترونیک زنده آغاز کرد.

Xerxes The Dark (محمدرضا گواهی) ناچار به لغو شد. به جای او، Deslo Piano، پشتیبان پارسا هادوی، پیانویی را در سالن اصلی استودیو جابه‌جا و کوک کرد و بلندگوها برای تماشاگران در سمت راست پیانو چیده شدند. پس از چند دقیقه گرم کردن با موسیقی کلاسیک، پارسا هادوی ساعت ۲۰:۳۰ آغاز کرد. هر دو اجرا تماشاگرانی تخصصی‌تر و دانشگاهی‌تر را جذب کردند.

«Sic Mundus Creatus Est» قطعه‌ای الکتروآکوستیک برای پیانو، با نوازندگی آهنگساز، و نوار ضبط‌شده با راویان است. عنوانش، که تنها در گفت‌وگویی با او پس از اجرا آشکار شد، از لوح زمردین می‌آید (به معنای واقعی: جهان این‌گونه زاده شد) و به نقد آفرینش و تعریف‌های رایج زمان اشاره دارد. یک تک‌گویی و صداهای وارونه‌ی پیانو قطعه را حدود ده دقیقه آغاز می‌کنند؛ سپس نویزی سوت‌مانند پدیدار می‌شود و تا پایان می‌ماند. صداها تنها گفتار نیستند، بلکه ماده‌ی صوتی‌اند، بخشی از بافت چندصدایی. هر رخداد در قطعه بر پایه‌ی عددهایی که یک راوی می‌شمارد جای می‌گیرد، و فرم آن بر این ایده استوار است که زمان در مقیاس کیهان غایب است، که بخشی از آن بر محاسبات کیهان‌شناختی تکیه دارد.

تا آن زمان، شنوندگان ما پارسا را از «Metamorphosis for Tapes (Homage à Gholamali Margiri)» در نخستین آلبوم گردآوری ما می‌شناختند که از ضبط‌های مراسم زار در جنوب ایران ساخته شده است.