نویز در برابر نویز #۵

یکی از شب‌هایی با بیشترین شمار اجراگران.

OESTI با ستی بیست‌دقیقه‌ای و پرانرژی از تکنو آغاز کرد، ساخته از صداهایی که از رسانه‌های جریان اصلی می‌شناسیم، با چاشنی‌ای از نویز. آرمان مقدم تصویرها را بداهه ساخت: نخست سیاه و سفید، و هرچه ضرب‌ها شدیدتر می‌شد، رنگارنگ‌تر.

Kasra4k7 بیشترین جمعیت را کشاند: مردم مدت‌ها پیش از آغاز در کافه‌ی طبقه‌ی پایین منتظر بودند. با آن همه ساز آنالوگ بر صحنه نگران برق بود، چون یک قطعی برق آن‌ها را مثل حافظه‌ی رایانه پاک می‌کرد؛ پس از صداگیری طولانی‌تر، ساعت ۱۷:۵۰ آغاز کرد و دو قطعه‌ای را که با ما منتشر کرده بود به‌طور زنده بازآفرید، سی دقیقه بی‌نقص، نخستین کنسرتش پس از سال‌ها دوری. آرمان مقدم با خطوط افقی پاسخ داد که اندازه، شکل و رنگشان از صدا پیروی می‌کرد.

امیرحسین علیزاده، دانشجوی موسیقی، یکی از نخستین ست‌های زنده‌اش را اجرا کرد: صداهای پیانو و سازهای زهی، برخی به‌طور زنده روی کیبوردی که با خود آورده بود. Saturn Cube (محسن تهرانی)، که آن زمان تازه به لیبل دعوت شده بود، ستی امبینت و الکترونیک اجرا کرد که «Ocean Soul»، قطعه‌ی او در آلبوم گردآوری ما، را دربر داشت؛ این نخستین گفت‌وگوی ما با او بود.

عرفان عشوریون شب را با تصویرهایی که هیدا بهمنی نمایش می‌داد به پایان برد. شاید برای برخی تند و خشن به گوش می‌رسید، اما تجربه‌ی آن‌ها در صدا و نور صحنه‌ی تئاتر در سراسر اجرا پیدا بود.